Programma:

Trädgårdsföreningen
10.00   Individuele finales, 4 doelen
11.00?  Medaille finales, 4 doelen

16.00   Medaille ceremonie

Sluitings ceremonie

Banquet

Ieder kampioenschap komt tot een klimaks wanneer het stadium van de finales aanbreekt. Ik hou van de finales. Niet alleen omdat het deelnemersveld is beperkt tot de beste vier schutters in alle divisies, maar ook omdat het een evenement is waarbij je met je neus bovenop alles kunt staan rond het veld. Het veld zelf is redelijk klein. In feite zijn het twee rondes met elke vier doelen. Een klein en compact geheel dus, met de halve finales bij de eerste vier doelen, en de finales op de resterende vier. Als je een idee wilt krijgen hoe het er uit zag op dat veld, bekijk dan de foto's die Reinier maakte van de doelen.

Ik vond het hoog-laag schot van doel 7 erg fraai. Een bunny op maximale afstand (15 of 20 meter) vanaf het balkon op de eerste verdieping van ons tijdelijk kantoor. We stipten al eerder het oog voor detail aan van de organisatie in een eerdere dag impressie. De doelen waren duidelijk blauw en rood gemarkeerd, en hadden omschrijvende teksten die nog eens benadrukten welk doel voor de barebow schutters was, en welk doel voor de recurve en compound. In een gelijksoortige opstelling als deze, tijdens de World Games in Duisburg, schoot een recurve schutster per ongeluk een perfecte 5 op het barebow doel en 'dus' een misser. De schutters hier hadden hulp met de teksten, kleuren en kregen zelfs een persoonlijke instructie van de scheidsrechter.

Ik heb het te doen met diegenen die hier de finale voor de bronzen medaille schieten. Het punt is dat je dan strijd om een medaille, of niks. Nu ja, de FITA reikt een diploma uit voor diegenen die een vierde plaats bereiken. Maar het is net niks. Diegenen die om het goud schieten hebben het een stuk makkelijker lijkt mij. Ze hebben immers al een medaille. En zilver is mooi, en goud nog beter. Het lijkt me zomaar een stuk rustgevender vertrekpunt.

Ik denk dat boogschieten op dit topniveau voor 10 procent is kwestie is van kunnen en goed materiaal, en voor 90 procent een zaak is van je hoofd koel houden, een mentale uitdaging. En sommigen kunnen dat beter dan anderen. Ik heb Frangilli tijdens voorgaande gelegenheden daarmee zien worstelen. Deze keer echter, was hij in staat om zijn hoofd erbij te houden. Voor sommige schutters helpt het om emoties te onderdrukken gedurende de wedstrijd. Wanneer de wedstrijd is afgelopen, lijkt het erop of alle emotie van de afgelopen drie uur zich een weg naar buiten baant. Het is interessant om de verschillende manieren waarmee schutters omgaan met stress te observeren en te leren over de verschillende methoden.

Het eind van een toernooi is ook een prima gelegenheid om terug te blikken. Ik type dit terwijl ik terug reis naar huis, en terug blikken verlengt het evenement voor een paar uur, mijmerend. Ik vond de rondes mooi, ze waren lastiger te schieten dan rondes in eerdere evenementen, maar wat mij betreft (en naar ik begreep ook volgens een flink aantal schutters) hadden er meer extreme doelen in kunnen zitten. Niet omdat ik vind dat het een afmattende klautertocht moet worden om een parcours te lopen, maar om meer doelen te hebben waar ervaring in veld schieten belangrijk is voor een deelnemer. Het resultaat is dat iemand die een punt heeft laten liggen, een kans heeft om terug te komen om dat hij een ervaren veld schutter is en meer ervaring heeft hoe je steile schoten aan moet pakken. Ik denk ook dat parcours bouwers een 60 centimeter doel op 20 meter maar beter kunnen weglaten. Het is domweg te makkelijk voor recurve en compound schutters op dit niveau. Ik denk dat alle schutters liever dat doel op een grotere afstand zien staan met een extra kans om te voorkomen dat iedereen een perfecte score behaald op een dag.

Alles bij elkaar genomen, heb ik genoten van mooie en goed georganiseerde wereld kampioenschappen en ik denk dat je dat zelf moet ervaren bij de volgende gelegenheid om een groot toernooi te bezoeken. Tot ziens daar.