|
|
- door L.
Met een zucht buk ik me en zet ik me neer op mijn knieën voor mijn boogtas. Het was gelukkig de laatste wedstrijd, vandaar die zucht. Ik besef, terwijl ik netjes mijn pees oprol, dat het nu weer een jaartje zal duren voor we weer eens indoor schieten. Vandaag nam ik met mijn clubgenoten deel aan de afsluitende wedstrijd van een lokaal winterkampioenschap. Het is leuk geweest om zo onder clubgenoten regelmatig een zaterdagavond met pijl en boog te beleven, telkens met daarna de obligate gezamenlijke uitstap naar het lokale pittahuis. Het is tevens op dat soort momenten, na de schieting bij een gezellig glas, dat de sterke schutters-verhalen weer bovengehaald worden. Dat is zoiets als vissers-verhalen, vol van leugens en overdrijvingen, maar dan zonder vissen.
Ik steek mijn button netjes weg en besef tegelijk dat de verrekijker die net naast mijn boog in de tas zit, nu opnieuw een plaatsje aan de riem verdient. Ik haal hem uit mijn tas en gesp hem op de heup vast naast de pijlkoker. Dan maak ik de riem los en gaat alles samen de boogtas in. Klaar. |
"Eens horen waar we straks met de groep heengaan", bedenk ik, terwijl ik m'n jas aantrek. 't Is nog fris buiten in maart dit jaar. Wordt het een pakske friet of een Turks Broodje? Wie gaat er allemaal mee? Afspraken worden gemaakt en ik stap alvast naar de auto. Muts op. Ik neem me voor om die wollen muts dit jaar in mijn pijlentas te proppen. Kan ik immers nog nodig hebben en ik schiet er graag mee. Ik kan hem tot net boven mijn ogen trekken, dan heb ik geen last van zonlicht in mijn ogen. Straks misschien noteren!
Als ik vertrek zijn de anderen al weg. Ik kom als laatste aan bij de Midden-Oostelijke uitbater. Iedereen zit al gezellig binnen. Terwijl we op onze bestelling wachten en van een glas wijn of fris nippen, komt het gesprek op gang. De analyse van het winterkampioenschap is snel gemaakt. We waren weer eens met te weinig clubleden om het de grote clubs moeilijk te maken. Ach, we deden wat we konden. Met deze analyse besef ik ook dat er iets anders afgerond wordt. Het is immers het einde van de sterke verhalen en toekomstplannen voor volgend seizoen. Het is tijd om aan het fieldseizoen 2005 te beginnen.
De aandachtigen onder u hadden al door dat ik een "fielder" ben. Die verrekijker aan mijn riem was een sterke tip. Fielders staan er een beetje om bekend om altijd alles bij zich te hebben. Als het niet aan de riem hangt dan zit het meestal wel in de rugzak.
Een bijkomend prettig gevolg van het winterkampioenschap is ook dat we bij de apres-shoot door de pittige verhalen weer eens een aantal clubgenoten hebben weten verleiden tot "Awel, volgend jaar ga ik nekeer mee!" Nochtans hebben we niet enkel verteld over de mooi-weer-dagen, over het schieten met zicht op doel en bijbehorend adembenemend zicht, over het gezellige nakaarten 's avonds bij de tent of caravan in het vochtige gras, over de lekkere BBQ's op zaterdagavond met plastieken bordjes... Nee, we hebben het ook gehad over het schieten tijdens een wolkbreuk-weekend op een Duitse boshelling, over tenten die onder water staan, over steil naar boven schieten terwijl je vizier vol water loopt en de regen recht in de ogen neervalt, over de laaiende wind die je boog rukken geeft als je van boven op een klif probeert aan te leggen naar een blazoen dat 50 meter ver én 30 meter lager staat, over het schieten met pijnlijk koude vingers die je de komende uren niet kan opwarmen omdat je jaszakken toch kletsnat zijn en er van "ergens binnenkomen" voorlopig nog geen sprake is. |
Waarschijnlijk hebben we onszelf door die sterke verhalen (die natuurlijk geheel authentiek zijn!) tot helden verheven en willen de andere schutters ook eens van dat heldendom proeven. "Goed zot" vind ik persoonlijk altijd iets beter als omschrijving.
Ook dit jaar dus zijn er een paar clubgenoten vastbesloten om mee te komen... en net als elk jaar drukken we hen op het hart: "OK, maar dan moet je je WEL voorbereiden!"
Vergis u niet, beste lezer. We zeggen dit niet uit pure medelevendheid of bezorgdheid om de schuttersprestaties en –carrière van onze clubgenoten. We zeggen dit zeker ook uit puur egoïstisch eigenbelang. Als zo'n clubgenoot op een fieldwedstrijd in den vreemde plots in de problemen komt te zitten, stappen ze natuurlijk direct recht op ons af. Los het probleem dan maar op. Beter voorkomen dan straks de pineut in verre oorden en dus verwittigen we hen nu al, bij dat glas en pittabrood en bij die opgestookte verwarming.
Omdat alle raadgevingen in één keer teveel zouden zijn voor een zaterdagavond, doen we het in stukjes: begin alvast met je materiaal af te stellen. Weg met die dikke indoorpijlen als je daarmee schiet. Haal de zomerpijlen maar voor de dag. Liefst lichte pijlen om wat sneller te vliegen en zo minder last te hebben van de weersomstandigheden als wind en regen, en een vlakkere baan zodat een inschattingsfout voor wat betreft de afstand minder nadelig effect heeft. Maar daarbij houdt het niet op. Voor field heb je immers je vizier veel harder nodig dan voor een andere (saaie) fita-wedstrijd. Je moet je persoonlijke vizierstanden kennen van de schootsafstanden van 5 meter tot 60 meter, voor het gemak per 5 meter. Op zich is dat niet moeilijk. Je trekt gewoon een namiddagje naar de outdoorstand met een lange lintmeter, steekt om de 5 à 10 meter een oude pijl in de grond en dan maar schieten en nota nemen... But! Mais! Maar! Aber! ... schiet eerst een weekje of twee intensief outdoor met die "nieuwe" pijlen. Je moet immers goed gewend geraken aan dat schot en de boogreactie. Eerst jezelf terug tunen naar je boog, vervolgens je boog tunen naar je pijlen, daarna pas je vizierstanden gaan bepalen.
Grinnik. Ik krab me in het haar met een grijns. Ontelbaar, diegenen die zich daar niet aan houden, koelbloedig de outdoorpijlen van onder het stof halen en recht naar de outdoorstand trekken om vizierstanden gaan bepalen. Mijn ervaring leerde me dat je dan soms nog weken blijft "vizierstand-zoeken".
Mijn raad: twee weekjes outdoor schieten, boog tunen, derde weekje vizierstanden 10m, 30m en 60m gaan bepalen en verder gewoon outdoor blijven trainen. Goede en uitgebreid geteste (!) vizierstanden maken bij de eerste wedstrijden al een groot verschil.
De clubgenoten knikken ijverig. Goeie raad, gaan ze zeker doen!
"... en dan vertelde ik nog niets over al het materiaal dat je nodig zal hebben!" Nieuwsgierige blikken. Nog meer fieldgeheimen?
"Dat is voor volgende zaterdag", zeg ik terwijl ik opsta en mijn rekening ga betalen. |
|
|
|
|
Veldkalender |
Oct 2008
| S |
M |
T |
W |
T |
F |
S |
| |
|
|
1 |
2 |
3 |
4 |
| 5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
| 12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
| 19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
| 26 |
27 |
28 |
29 |
30 |
31 |
|
Full Calendar
|
|
Volgende veld |
| Count to | 27. September 2008, 10:00 | | Time left | 0 days
0 hours
0 minutes |
|
|
Wie is online |
|
We hebben 1 gast online |
|
Bezoekers |
|
Bezoekers: 3295990
|
|
Sitemap
