Impressie van de dag:

De finales vandaag waren interessant met, zoals we in de impressie van gisteren aangaven, een aantal onverwachte deelnemers. Ons probleem is dat we graag iedere schutter in deze finale zouden zien winnen. We waren onder de indruk van Sebastian Rohrberg en zijn scores in de kwalificatierondes met een geleende boog, we hadden hem graag de slagroom op de taart zien schieten tijdens de finales. Aan de andere kant genoten we ervan om Björn Jansson boven zichzelf te zien uitstijgen in de recurve finale en het goud te pakken. We waren bedroefd om Mathias Larsson, een schutter die we bewonderen om zijn toewijding, stijl en prestaties, zijn wedstrijd te zien verliezen tegen Pasi Ahjokovi uit Finland. Aan de andere kant genoten we van het kijken naar een onbevangen Pasi in de finales, hevig knokkend met Erik Jonsson voor het goud, waar Pasi iedere seconde van genoot. We zagen een wereldrecord van Giuseppe Seimandi met 677 punten over de eerste twee dagen van dit toernooi en dachten dat het niet meer dan terecht zou zijn als hij de gouden plak in de wacht zou slepen in Bjelovar. En toch glimlachten we toen Erik Jonsson na het verliezen van de team finale van Italië bromde dat hij de volgende dag tijdens de individuele finales iemand nog wel eens een poepie zou laten ruiken, en zijn woord hield. En bij de compound heren waren we blij verrast om twee Denen bovenaan het podium te zien. Wat betekent Denemarken nou eigenlijk in het veldschieten? En als dan toch iemand uit Denemarken het goud in de wacht sleept, waarom dan niet Tom Henriksen? Hij was wel weer eens aan de beurt, lijkt ons. En wie kan de warme glimlach van Amalia Stucchi in de richting van de winnaar Ingrid Olofsson vergeten in de compound dames finale? Secondes nadat ze die finale van haar verliest… Of het geval waarin Antonio Bianghini, met een grote grijns, een doorgang creëerde in de meute Engelse schutters voor Jessica Tomasi opdat ze haar opponnente Amy Oliver kon bereiken om haar te feliciteren met de winst, ten koste van zichzelf, tijdens de recurve dames finale. Als er een medaille zou bestaan voor het meest sportieve team, zou hij dit jaar moeten worden toegekend aan de Italianen. Na de medaille ceremonie, waar we het Zweedse volkslied acht keer hoorden omdat de Zweden dit jaar maar liefst acht gouden medailles in de wacht sleepten, stonden de Zweden knus bij elkaar rond een boom. Het voltallige Italiaanse team draaide zich om in hun richting en applaudisseerde naar de Zweden vanwege dit behaalde resultaat. Het gebaar werd spoedig gevolgd door schutters uit andere landen. Ik begrijp dat het Italiaanse nationale doelschutters team er om bekend staat om op soortgelijke wijze te handelen, maar het was voor het eerst dat ik zo'n open, vriendelijke en praatgrage Italiaanse veldploeg zag. Petje af voor teamcaptain Fabio Cinquinni die toch zeker een invloed gehad heeft bij het creëren van deze sfeer.