|
Zondag, 11 September 2011 |
|
Program in Montevarchi Arrival of teams Accreditation untill 19:30 hrs Unofficial practice 14:00 - 18:00 hrs
 Impressie van de dag:
We zijn in Italië om verslag te doen van het Europese Kampioenschap 2011. Wel, we… Silvia is geselecteerd in het para-archery team en kwam zojuist terug uit Stoke. En Reinier is de Team Captain, dus ons team ter plaatse bestaat uit één man, Gerard. Maar met hulp van het team vanuit de thuisbasis zullen we ons beste beentje voorzetten om een impressie te geven van dit kampioenschap. Vandaag was de onofficiële training in het stadion van Montevarchi. We kwamen de Noren tegen die juist aan het inpakken waren dat wij op het veld kwamen, net als de Belgen. Het team uit Litouwen was de hele dag fanatiek aan het trainen. Petje af want het was behoorlijk heet. Na de wereldkampioenschappen in Hongarije is overigens niets meer te typeren als heet, dus, laten we het er maar op houden dat een warme en benauwde dag was. De Nederlanders kwamen langs, de Duitsers en een gedeelte van het Zweedse team. En geen enkele Italiaan, wat me nogal verbaasde. Later op de dag begreep ik dat de Italianen een privé onofficiële training hadden georganiseerd voor zichzelf op het terrein van Arcieri del Valdarno. Dat verklaarde hun afwezigheid in het stadion.
De scheidsrechters controleerden vandaag het veld en liepen tegen een probleem aan. Het Italiaanse team slaapt strak naast het veld, in de accommodatie van "La Forra". De scheidsrechters konden een gedeelte van het parcours niet uitzetten, omdat het hele Italiaanse team door dat stuk heen flaneert op weg naar hun hotelkamers. Dus, de Italianen kunnen op dinsdag morgen zo ongeveer het bed uitrollen, hun bogen pakken en ze staan op het veld. De andere teams zijn gehuisvest in zeven verschillende hotels en zullen per bus naar het veld gebracht worden (via het slingerweggetje de berg op naar Montegonzi, en een ander slingerpaadje naar het veld, en dan 250 meter lopen naar het inschietveld). Ik was gisteren de boel daar aan het verkennen en ook al is het hemelsbreed 6 kilometer bij het hotel vandaan, het kostte me een goed half uur om daar te komen. De weg is smal en als er verkeer je tegemoet komt vanaf de berg heb je een probleem. En zijn niet heel veel plaatsen waar je elkaar kunt passeren.
De doelpakken die hier worden gebruikt zijn van een soort gevlochten stro en de compound schutters hebben een hele kluif om hun pijlen uit het pak te trekken. De pakken komen in verschillende groottes, dus dat biedt niet veel hulp bij het inschatten van de afstand. Ik weet niet of de dikte van het vlechtwerk op alle pakken gelijk is, maar mocht dat zo zijn, dat helpt het tellen van het aantal bandjes vlechtwerk enorm bij het bepalen of je als schutter te maken hebt met een 60 of 80 centimeter blazoen. |
|
