|
Maandag, 12 September 2011 |
|
Program in Montevarchi 09:30 - 12:30 Accreditation 09:30 - 15:00 Officical practice 10:00 - 14:00 Equipment inspection 14:00 - 15:00 Team Captain's meeting 17:30 Opening Ceremony
 Impressie van de dag:
Het programma vermeldde de officiële training en materiaal inspectie voor vandaag. De dag startte met wat bewolking, dus we hadden een redelijke temperatuur voor het eerste gedeelte van de dag. Omdat we met een volle bezetting op het trainingsveld stonden, heeft vandaag iedereen kennis kunnen maken met de geneugten van de doelpakken hier. Ze zijn meer dan stevig. En, zoals ik gisteren al schreef, compound schutters hebben een hele kluif met het trekken van de pijlen. En als je dan een pijl trekt, moet je wel twee keer kijken of het pak zo vriendelijk was om je ook de punt van je pijl terug te geven. De schutters verloren punten vandaag, niet in competitie maar wel letterlijk. Dus moest bij meerdere gelegenheden Giorgio Botto (de Italiaanse coach) een helpende hand uitsteken bij het schatgraven naar verloren punten in de krochten van deze pakken. En als dat X-10 punten waren, was dat inderdaad schatgraven. Schutters die vol-carbon pijlen schoten hadden ook een probleem. De vol-carbon pijl is aanmerkelijk minder flexibel en dus is er een aanzienlijke kans dat de pijl breekt bij inslag in het pak. Lekker dan.
De materiaal inspectie was weinig spannend. Een paar schutters hadden een sight tape met target vizier settings in combinatie met een tapeje met vizierstanden voor veldschieten, terwijl het rulebook zegt dat je maar een setje vizier instellingen mag hebben op je boog. Daarnaast waren de scheidsrechters pietluttig over 'pitjes' op het gedeelte van de boog dat zichtbaar is voor de barebow schutters. Ik denk dat alle schutters wel eens zo'n ongelukje is overkomen: net voordat je de pijl nokt, steek je per ongeluk je pijl tegen de riser op, waarop zo'n klein beschadigingspuntje op je boog zit. Ik zou geen idee hebben hoe dat je zou kunnen helpen bij het schatten van de afstand van een doel (het zal eerder zo zijn dat je jezelf wel voor je kop kan slaan dat je je boog beschadigd hebt) maar de scheidsrechters wilden dat dit soort puntjes afgeplakt werden. Wat ook nieuw voor mij was waren verrekijkers met een zoom mogelijkheid. De scheidsrechters vonden ze in orde, zolang de zoom maar geen schaalverdeling had en geen markeringen langs het schuifje waarmee je de zoomfactor bepaald.
Voor de openingsceremonie werden de schutters verzameld op een pleintje in Montevarchi. Een drumband liep voor de troepen uit, met wat vlaggenacrobatiek, en alle teams marcheerden vervolgens dwars door het centrum naar een ander pleintje. Alle verkeer werd gestopt, verkeerslichten werden handmatig op rood gezet en ik denk dat ik nog nooit zo veel verschillende soorten politieambtenaren op een kluitje gezien heb. In ieder geval was de trip grondig georganiseerd (pico bello) en de schutters hadden zitplaatsen op de aankomstplek waar de officiële opening was. Vervolgens was er nog een serie acrobatiek met vlaggen, speeches van de burgemeesters van de betrokken gemeenten (Montevarchi en Cavriglia), het provincie hoofd, de voorzitter van de Italiaanse handboogbond en de voorzitter van het organiserend committee, Paolo Frontani, die zijn speech emotioneel afsloot met het feit dat dit toernooi werd opgedragen aan twee Italiaanse schutters en goede vrienden die ons helaas te vroeg hebben verlaten.
Morgen slaan we het kamp op bovenop de heuvel ten zuiden van Montegonzi. De schutters zijn er klaar voor, en wij ook. We hopen dat alle schutters morgen een lange broek aantrekken. Als het niet is voor de bescherming tegen de paardenvlieg (die je met plezier voorzien van een jeukende en pijnlijke "medaglio rosso"), dan helpt het wel tegen de doornstruiken in het rode parcours (en wellicht ook in het blauwe parcours).
|
|
